Gatunki

Występujące na Lubelszczyźnie gatunki roślin i zwierząt chronione w ramach sieci Natura 2000

Siedliska

Wystepujące na Lubelszczyźnie siedliska przyrodnicze chronione w ramach sieci Natura 2000.

Obszary Natura 2000

Ostoje sieci Natura 2000 na Lubelszczyźnie
Gatunki Natura 2000
Gatunki Natura 2000 > Ptaki > Uszatka błotna (sowa błotna)
Pokaż gatunki:
Nazwa polska:
Uszatka błotna (sowa błotna)
Nazwa angielska:
Short-eared owl
Nazwa łacińska:
Asio flammeus
Kategoria:
Ptaki
Kod:
A222
Gatunek priorytetowy:
nie
Opis, charakterystyka:
Skrajnie nieliczny ptak lęgowy; objęty ochroną ścisłą. VU (gatunek zagrożony - narażony na wyginięcie).

Średnia sowa, wielkości puszczyka (do 110cm rozp. skrzydeł). Podobna do nieznacznie mniejszej, występującej powszechnie w Polsce uszatki (Asio otus), od której ma zdecydowanie mniejsze i często słabo widoczne „uszy”.
Ponadto na głowie szlara (wieniec piór otaczający przednią część głowy) jest ogólnie jaśniejsza, zaś przy oczach bardzo ciemna. Tworzy to niesamowity kontrast z błyszczącymi żółtymi tęczówkami.
Na ciele dominują kolory żółtawy i lekko rdzawy w liczne ciemno brązowe i białawe plamy. Daje to pstrokatą i kontrastową szatę. Plamy układają się w regularne rzędy wyglądające na złożonych skrzydłach jak sznury pereł. Brzuch jasny, tylko stosiny piór ciemnobrązowe, tworzą pionowe nieregularne kreskowanie (brak kreseczek poprzecznych!).
W locie przypomina trochę błotniaka; lata lepiej od uszatki, od której ma dłuższe i ostrzej, ciemno zakończone skrzydła. Pomiędzy końcem skrzydła a ciemnobrązowym nadgarstkiem wyraźna, żółta plama na wierzchu lotek pierwszorzędowych.

Tylny brzeg skrzydła zakończony białym paskiem. Rozpostarty, prążkowany ogon zakończony klinowato.
Od spodu, w locie obydwie uszatki wyglądają podobnie, maja białokremowe skrzydła z widocznymi na końcach ciemnobrązowymi prążkami i charakterystycznymi „księżycami” na nadgarstkach. U uszatki często widoczne są dodatkowe prążki a kreskowanie ciała i ogona jest ciemniejsze.
Sowa błotna zamieszkuje jednak inne środowiska i rzadko gatunki te można spotkać w jednym miejscu. Preferuje podmokłe tereny otwarte. Gniazda buduje na ziemi wśród roślinności torfowiskowej lub na turzycowiskach; jako jedyna sowa wyściela je roślinnością.

Jako gatunek przyzwyczajony do światła słonecznego, jest też jedyną polską sowa, która regularnie poluje podczas dnia (rano i wieczorem).
Gatunek ten zamieszkuje całą półkulę północną. W Europie głownie tereny na północ i wschód od Polski. W środkowej Europie tylko na Wyspach Fryzyjskich gnieździ się regularnie. W pozostałych miejscach w tym w Polsce, gniazduje nieregularnie. Przeważnie na północy i wschodzie kraju. W ostatnich latach znane są jedynie gniazda z Kotliny Biebrzańskiej. Jedynie w lata masowego pojawienia się pokarmu (norników i polników) można ją spotkać liczniej; pojawia się wtedy też w innych częściach Polski. Ostatnia taka sytuacja miała miejsce ok. 20 lat temu; wtedy na torfowiskach koło Chełma stwierdzono gniazdowanie 11par. Ocenia się że w zależności od ilości pokarmu gniazduje w Polsce od 20 do100 par.
Ponieważ populacje północne wędrują, po za sezonem lęgowym możemy spotkać uszatki w lata, w których u nas nie gniazdują. Często w otwartym krajobrazie rolniczym. Wyjątkowo tworzą one wtedy stada kilkudziesięciu i więcej osobników.
W województwie lubelskim liczebność par lęgowych wacha się od 0 do 15. Najczęściej gniazdowanie stwierdzano na ww torfowiskach, Bagnie Bubnów, Krowim Bagnie i w dolinie Tyśmienicy.
Powiązane obszary Natura 2000:
Inne ważne miejsca występowania (w woj. lubelskim):
W „tłuste lata” można spodziewać się lęgów w odpowiednich biotopach, zwłaszcza na północy czy wschodzie województwa.

Dodatkowe informacje:

Źródła danych:
Opracował(a):
Paweł Kołodziejczyk

Szukaj

Obszary:
Gatunki:
Siedliska:
Podstrony:
Wszędzie:

Fraza:

Szukaj na stronie