Gatunki

Występujące na Lubelszczyźnie gatunki roślin i zwierząt chronione w ramach sieci Natura 2000

Siedliska

Wystepujące na Lubelszczyźnie siedliska przyrodnicze chronione w ramach sieci Natura 2000.

Obszary Natura 2000

Ostoje sieci Natura 2000 na Lubelszczyźnie
Gatunki Natura 2000
Gatunki Natura 2000 > Ptaki > Płomykówka
Pokaż gatunki:
Nazwa polska:
Płomykówka
Nazwa angielska:
Barn Owl
Nazwa łacińska:
Tyto alba
Kategoria:
Ptaki
Kod:
A213
Gatunek priorytetowy:
nie
Opis, charakterystyka:
Jest to nieliczny lub bardzo nieliczny ptak lęgowy niżu.
Liczebność w Polsce: 1000-2000 par
Liczebność na Lubelszczyźnie: 150-200 par
Najczęściej występuje w pasie środkowej Polski i na Lubelszczyźnie. Nieliczna jest na Mazurach i terenach podgórskich, a najwyżej została stwierdzona w Kirach, w powiecie tatrzańskim, na wysokości 900 m n.p.m.
Sowa ta należy do rodziny płomykówki Tytonidae.
Typową cechą płomykówek jest obecność szlary w kształcie serca wokół czarnych oczu i cielistego dzioba. Ubarwienie poszczególnych osobników jest dosyć zróżnicowane. Dla płomykówek charakterystyczny jest rysunek w postaci małych, czarno-białych „płomyków” na białoszarym i rdzawym upierzeniu. W Polsce gniazduje podgatunek Tyto alba guttata, u którego samiec ubarwiony jest od spodu ciała płowo-żółto, natomiast samica rdzawo-żółto. W zachodniej i południowej Europie dominuje podgatunek Tyto alba alba, który cechuje jednolicie białe ubarwienie od spodu ciała i jaśniejszy wierzch. Samice w odróżnieniu od samców tego podgatunku mają kremowy spód ciała i są intensywnie plamkowane.
U płomykówek dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony – samice mają większą masę ciała od samców.
Płomykówka jest gatunkiem synantropijnym i dlatego najczęściej zamieszkiwanymi przez nią miejscami są: wieże kościelne, zakamarki, strychy i ruiny budynków, gołębniki, stodoły. Sowy te, polują głównie na terenach otwartych, dlatego warunkiem osiedlenia się płomykówki jest występowanie zabudowań wokół których występują łąki, pastwiska i grunty orne.
Liczba lęgów i młodych u tych sów jest silnie uzależniona od ilości gryzoni. Zazwyczaj okres lęgowy u płomykówek trwa od kwietnia do sierpnia, a w tzw. „latach mysich” ptaki te mogą wyprowadzić dwa lęgi - pierwszy już w marcu, a drugi pod koniec lata.
Płomykówki nie budują gniazd, a jaja składają bezpośrednio na podłożu lub na warstwie utworzonej ze starych, rozpadłych wypluwek. Samica składa 4-8 jaj w odstępie 2-3 dni. Jaja wysiadywane są tylko przez przez samicę 30-32 dni, natomiast samiec dostarcza jej w tym czasie pożywienia. Pisklęta klują się nierównocześnie pozostając w gnieździe od 8 do 10 tygodni. Do samodzielnego pobierania pokarmu zdolne są w 3 tygodniu życia. Opieka rodziców po wylocie młodych trwa 3-5 tygodni a dojrzałość płciową osiągają po roku. Śmiertelność płomykówek w pierwszym roku życia - w latach o bardzo małej liczebności gryzoni - może dochodzić nawet do 100%. Podstawowym pokarmem tych sów są myszy, norniki i inne gryzonie, które stanowią 90% diety tych ptaków. Pozostałą część pokarmu stanowią ptaki i nietoperze.
Podgatunek Tyto alba alba występuje w północnej Turcji oraz zachodniej i południowej Europie. Natomiast tereny od środkowej Europy po Litwę i Ukrainę, na południowym wschodzie do Albanii, Macedonii, Rumunii i północno – wschodniej Grecji zajmuje podgatunek Tyto alba guttata. Na północy rozmieszczenie płomykówki sięga do Danii i Szkocji. W Europie najliczniejsza populacja płomykówki występuje w Hiszpanii, we Francji i w Niemczech. Płomykówka zasiedla także środkową i południową Afrykę, w Azji Pakistan, Indie, Sri Lankę, Wyspy Indonezji, Australię Południową i południową część Ameryki Północnej.
Powiązane obszary Natura 2000:
brak powiązanych obszarów Natura 2000 na Lubelszczyźnie
Inne ważne miejsca występowania (w woj. lubelskim):
Najwięcej wykrytych stanowisk znajduje się na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim i na Zamojszczyźnie.
Dodatkowe informacje:
Nazwa płomykówki pochodzi od rysunku na jej piórach - czarno obwiedzione plamki, rozsypane po jej upierzeniu przypominają płomyki.
Nieprawdziwe przesądy na temat nazwy tej sowy mówiły jakoby płomykówka miała zwiastować pożar. Natomiast w starożytnych Chinach wierzono, że płomykówka chroni przed pożarem i stawiano rzeźby płomykówki na wieżyczkach domostwa, mające chronić przed ogniem i piorunami.
Zagrożeniem dla istnienia płomykówki jest zatykanie otworów wlotowych do miejsc lęgowych, które znajdują się w budynkach.
Źródła danych:
Opracował(a):
Kalina Łapińska

Szukaj

Obszary:
Gatunki:
Siedliska:
Podstrony:
Wszędzie:

Fraza:

Szukaj na stronie